07-08-05

Wat is me dat nu?

"Pijn is als een toespraak die je lichaam houdt over een onderwerp dat voor jouw van levensbelang is op een manier die het best je aandacht trekt."

DALAI LAMA

 

Leren luisteren naar je lichaam, iets waar je vroeg of laat toe verplicht wordt vrees ik. Deze morgen was het signaal heeeeeeel duidelijk, ik moet mijn gezondheid wat beter in het oog gaan houden.

Ik stond deze morgen op, op een redelijk uur voor ne zondag, en had goed geslapen wat laatste tijd eerder uitzonderlijk is en zoals gewoonlijk als ik opsta ga ik eerst naar het toilet. Maar toen gebeurde er iets raars ons kleinste kamertje begon plots rond te draaien als een tol, en néé ik had niet gedronken. Toen ik dacht dat het over ging, wou ik naar keuken wandelen maar ben er nooit geraakt een paar stappen van het toilet weg was er plots een zwart gat. En een paar seconden later (denk ik) lag ik op de grond en kwam ik net wakker uit een diepe slaap en was ik verschrikkelijk moe. Een raar gevoel, is bij mijn weten de eerste keer dat ik flauw viel en liefst ook de laatste. De hele voormiddag heb ik geslapen als nen baksteen en nu lijkt het over, al moet ik toegeven dat ik mij toch al vaker beter gevoeld heb.

Dit wordt toch een alarmsignaal om niet zomaar te negeren vrees ik. En eigenlijk als ik op de laatste dagen terugblik voel ik me de laatste tijd allesbehalve in super vorm. Ik was sneller moe dan anders en had soms last van een zwaar hoofd. Signalen die ik slim als ik ben gewoon genegeerd heb, iedereen is toch wel eens moe?

Een tijdje terug had ik last van een gespannen gevoel in mijn arm door stress, koppig als ik ben heb ik da ook gewoon genegeerd en het is inderdaad voorbij gegaan. Maar nu kreeg ik het toch ffkes heel warm en denk ik toch dat ik mijn ma voor 1 keer gelijk ga geven en de dokter eens ga opzoeken voor het reeds al lang geplande bloedonderzoek waar ik om één of andere reden tot nu toe al altijd heb weten van onder te muizen. Niet dat ik schrik heb voor naalden of prikjes maar ik maak er gewoon geen tijd voor. Flauw excuus I know.

Het kan wel zijn dat ik soms een beetje te veel hooi op mijn vork neem, maar vond dat ik de laatste tijd daar toch sterk in gebeterd was. Ok ik doe nog steeds veel overuren maar ik neem al weken niks meer van het werk mee naar huis en da is toch al een grote verbetering? En ja misschien heb ik een tijdje terug serieus over mijn reserves gegaan maar daar moet ik nu toch al lang van gerecupereerd zijn? En ik neem de laatste tijd geregeld de tijd om te onspannen via meditatie dus stress, kan het volgens mij niet echt zijn deze keer. Alhoewel het kan ook een ontlading zijn van al lang opgehoopte stress en door misschien iets kleins is die stressbom nu ontploft? Ik weet het niet maar in ieder geval moet ik ervoor proberen te zorgen dat ik in het vervolg met mijn 2 voetjes op de grond blijf, de landing was niet zo zacht...

Nu in ieder geval het verlof is in zicht en dan ga ik er eens van profiteren om lekker te luieren en te ontstressen. ’t Zal altijd wel ergens deugd doen en nu heb ik een heel goed excuus om te niksen. Ik moet dringend rusten!

Greetz

LaSonrisa


20:18 Gepost door LaSonrisa | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Commentaren

- Jeezess!
Mijn stem gaat ook naar een doktersbezoek...
Jawadde. Hoop dat het een beetje beter gaat nu én hup naar de dokter he, niet uitstellen missy! (ik ken je maar al te goed) =P
Grtjs. Lze

Gepost door: Lze | 10-08-05

De commentaren zijn gesloten.